در گلستانه - حکایت روز بیست و یکم

ای نور لایزال

ای دور ترین نزدیک

ای برهمه تابنده

ای...

نه اینها را که قبل از من گفته اند همه،

تو بگو چه بگویم که تر باشد نو،

واژه خاموش زانو می زند در برابر تو

...

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 21:22 توسط آزاده |

در دل من چیزی ست، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم که دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه
دورها آوایی ست که مرا می خواند...